سوشيانت: وب‌نوشته‌هاي يك معمار

امروز سرانجام نوشته‌هاي من ۲۰۰ تا شد. مدت‌ها كه مي‌خواهم چيزي بنويسم اما چون دامنه‌ي جديد آماده‌نبود به تاخيز مي‌انداختم تا اين‌كه امروز تمام شد. از اين پس در آنجا مي‌نويسم و سعي مي‌كنم تا آرام آرام بايگاني نوشته‌ها را به اينجا منتقل كنم.

 

از اين به بعد در www.1architect.ir مي‌نويسم

 

عكس زير، لامبورگيني ولي‌عهد را نشان مي‌دهد كه از سوي نيك‌پي شهردار سابق تهران به او داده‌شده است. اين اتوموبيل چند روز بعد از انقلاب در پاركينگ كاخ نياوران بوده ولي اين‌كه بعدها چه شد و الان كجاست؟؟؟؟؟؟؟ نه من مي‌دونم و نه احتمالا كسه ديگه !!!!!!!!!!

1- بيشترين و كمترين تعداد حروف در يك زبان :

خب به سلامتي اولين روز در بالاترين هم طي‌شد و من كه حسابي داشت انرژي‌آم تموم مي‌شود بالاخره يه كمي انرژي پيداكردم و دوباره راه افتادم. واسه يه تازه‌ؤارد احتمالا روز اول بايد جالب باشه. مي‌”ويسم فقط اميدورام palang7، عصباني نشه و نگه كه ما بالااولي‌ةا خيي لوسيم و همه لي‌لي به لالامون مي‌ذارم (البته شوخي‌كردم)
اول اينكه از ديروز تا حالا 129 نفر ديگه هم بالاتريني شدن. خب، دوم اينكه مثه بقيه با 100 تا انرژي شروع كردم و همونجوري كه تو نوشته‌ي قبلي گفتم پس از غلبه بر ترس و استرس و اين‌جور چيزا كه خيلي‌ها بهش خنديدن، تصميم گرفتم حضورمو ثبت كنم، 1پس اول رفتم به «ورود نسل سوم كاربران بالاترين» يه دونه راي دادمو اومدم تا اولين لينك و بذارم. يه كمي دور و بر و نگاه كردم ديدم با اين توصيفات پيچيده‌اي كه شده، كم خطرترين راه ارسال يه پست ورزشيه تا لااقل منفي نگيره. اولي رو فرستادم. بعد شروع كردم به چرخ زدنون هيمنجوري ديدم اي بابا اين انرژي ما داره تموم مي‌شه. اومدم مطلب وردي رو گذاشتم و شروع كردم به رصد ببينم خدايا چه بالايسر ما مي‌آد بالاخره، ديدم نه مثه اينكه دوستا خيلي لطف دارن و سروع كردن به دلداري دادن. بعد هم كه shatot عزيز مطلبشو گذاشتو حسابي به همه به عنوان يه سال‌بالاي توصيه كرد تا هواي ما تازه واردها رو داشته باشن. ولي خداييش اگه راستشو بخواين هنوز داشت دست و دلم مي‌لرزيد. آخه يه چندتايي رو ديدم كه تو همون لينك اولي چنان منفي گرفتن كه حالاحالاها نمي‌تونن قدراست كنن. خلاصه انرژي ما هم كم و كم شد تا صفر شد. بعد هم كه اونقدر انتظار كشيديم تا 24 ساعت بگذره و يه كمي جون بگيرمو دوباره راه بيفتم.

 حالا هم جسارت كرده چندتا نكته رو مي‌گم:

۱- اول از همه‌ي كسايي كه به مطلبم نظر دان ممنونمو حسن نيتشونو مي‌ستايم. ايمدوارم كه دوستاي خوبي بشيم

۲- از شاتوت هم مرسي بابت مطلبش. راستش من روزي اولي كه رفتم مدرسه نه تنها نمي‌ترسيدم كه حتا به معلم هم گيرداده‌بودم كه با اين خط‌هاي كج و كوله كه ما باسواد نمي‌شيم. من مي‌خوام دكتر بشم. حلاا تو بالاترين هم دوست دارم يه ضبه يه عالمه انرژي داشته‌باشم. اما خب ترس هم داره

 ۳- اون چيزي كه به فكرم مي رسه اينه كه ظاهرا كاربراي بالاترين داراي يه دسته بنديه خاصي ان. يعني يه نوع باند و گروه. مطمئن نيستم ولي ...

۴- كل‌كل برخي كاربرا و منفي دادنشون حسابي ترسوندتم. مخصوصا تو مطلب شاتوت. ولي فكر كنم نظرهايي كه گذاشته‌شده‌بود، بعضيهاش به موضع ربطي نداشت و يه نوع تسويه حساب شخصي بود. واسه ماها بدآموزي داره

۵- روز اول خيلي خوش گذشت. كم‌كم داره اين ترسه مي‌ريزيه و راحت‌ترمي‌يام. فقط اين انرژي‌ها چه‌جوري كار مي‌كنه؟

امروز سرانجام، قرق شكست و من هم با يك فروند دعوت‌نامه، خوشحال و خندان، با نخود و كيشميش، رفتم بالاترين و ثبت نام كردم. از قضا بنده ساعت 5 و 11 دقيقه، 27 بهمن ماه شدم 12232 عضو بالاترين، يه نسل سومي فرد اعلا، كه حسابي ديررسيده.
راستش من هر وقتي قوانين بالاترين و مي‌خوندم، حسابي ترس برم مي‌داشت كه عجب سيستم سختيه و چقدر هم پيچيده‌است، راي دادن، اعتبار، انرژي، عنوان‌ها و همه و همه باعث شده بود كه بترسم. الان هم خيلي استرس دارم، نه جرات مي‌كنم راي بده، نه نظر، يا نه ختا لينك بفرستم، راستش قبلنا كه مي‌اومدم و سيستم كاري كاربران بالاترين و مي‌ديدم، احلبته حرفه‌آي‌هارو، فكرمي‌كردم با يك جامعه‌ي بسته كه غريبه‌ها رو توي خودشون راه نمي‌دن سروكار دارن. الان ولي اين‌جوري فكرنمي‌كنم . ولي خداوكيلي از لينك دادن مي‌ترسم مثه چي ، مثه چي؟ سگ، گربه، يا نمي‌دونم. اين اصطلاحات عجيب و غريب بالاگربه و فلان هم نمي‌ٱونم چيه.
راستش فكرمي‌كنم، كابراني قديمي و با سابقه، بايد يه مدتي اين تازه وارد‌ها يا همون بالااولي‌ها (بر وزن راي‌اولي‌ها) رو ياري كنن وو هواشونو حسابي داشته باشن تا جابيفتن، اين انرژي اندكشون هم بيخودي تلف نشه، به جاي كل كل و نظرهاي عجيب و غريب، دستشون و بگيرن و راه و يادشون بدن، تا همه به اعتبار بالاترين اضافه كنيم. خلاصه هواي ماها رو هم داشته باشين. ايدون باد

بگذريم،

 

فكر نمي‌كنم هنوز زمان تبليغات شروع شده باشه و مجوزي هم داده باشن، اما دو روز پيش ، پيام كوتاهي به من رسيد (كه احتمالا به خيلي‌هاي ديگه هم رسيده) از طرف حاميان علي فلاحيان. حتما ايشونو مي‌شناسيد، وزير اطلاعات دولت هاشمي رفسنجاني كه معرف حضور قطعا هستند، حالا ايشون براي مجلس هشتم از مشهد (!!!) نامزد شدن و گروه اصولگرايان مترقي را هم تشكيل دادن. به اينا كاري ندارم ولي تبليغ با پيام كوتاه فكر كنم غير قانوني باشه و قابل پيگيري. توي اين پيام كوتاه بعد از كلي مقدمه چيني و تشكر از ما ملت، خواسته بودن اگر سوال يا مشكلي داريم با دفتر ايشون در ميان بگذاريم. من هم وقتي پيام خوندم فورا پاكش كردم، چون سوالاي زيادي تو ذهنم اومد كه پرسيدن هر كدومشون مي‌تونست كله‌ي منو به باد بده. منم براي اين‌كه تحريك نشم، شماره رو پاك كردن.

از هر چي بگذريم، از اين تبليغ بي‌موقع نمي‌شه گذشت، آيا از كسي كه قانون شكني مي‌كنه، ميتونيم توقع قانون گذاري داشته باشيم؟؟

دوستي به طنز تغيير اين لوگو را به فراخور زمان در تصوير زير كشيده، ببينيد، به نظر جالب مي‌رسه:

37 روز پس از روي‌كار آمدن دولت بختبار، 27 روز پس از خروج شاه از كشور و 10 روز پس از بازگشت آيت‌الله خميني به كشور، يعني 22 بهمن روز پيروزي انقلاب ناميده‌شد. ولي به‌راستي در اين روز چه شد، تا آن را به عنوان روز پيروزي انتخاب‌كردند؟ بي‌گمان آن‌چه باعث شد 22 بهمن روز پيروزي شود، اعلام بي‌طرفي ارتش بود. ساعت 10:30 روز 22 بهمن 1357، سران ارتش در جلسه‌اي، بي‌طرفي خود را در درگيري‌هاي اخير اعلام‌كردند. ان خبر در حالي ساعت 14 از راديو پخش‌شد، كه از دو روز پيش تهران صحنه‌ي درگيري‌هاي بسيار بود و بخش‌هايي از تهران به دست مردم‌ افتاده‌بود و پاسگاه‌ها و ژاندارمري‌ها تسليم‌شده‌بودند. انتشار خبر از راديو و عدم حمايت ارتش از دولت بختيار (دولتي كه از سوي شاه تشكيل‌شده‌بود و ارتش نسبت سبه شاه قسم‌ وفاداري خورده‌بود) عملا در حكم سقوط دولت بختيار و پيورزي انقلاب ايران شد.

ساعاتي بعد، نيروهاي نظامي مستقر در راديو آن‌جا را ترك‌كرده و كاركنان عاتصابي پس از 99 روز در ميان بدرقه‌ي مردم وارد راديو شدند. ساعت 17:45 و با پخش سرود اي‌ايران اي مرز پرگهر، گوينده‌ي راديو گفت: «توجه فرماييد ... توجه فرماييد ... اينجا تهران، صداي راستين ملت ايران، صداي انقلاب است»

تلويزيون هم برنامه‌هاي‌اش ر ازا ساعت 14 تا 17 با پخش آرم دو شير و دو گل در دست شيرها و پخش سرود اي ايران آغاز كرد. سپس پيام آيت‌الله خميني را قرايت كرد و از آن پس تا ساعت 11 شب، پيام‌هاي گروه‌ها ي مختلف را اعلام‌كرد. اين نخستين برنامه‌ي واقعا بدون سانسور و بي‌طرفانه‌‌ي تلويزيون ايران شد.

آري و بدين صورت نداي پيروزي در سراسر ايران پيچيد، آرزوي ايرانيان پس از 72 سال تعبيرشد و جمهوري استقرار يافت. هرچند كه افسوس ...

و اين آخرين باري بود كه 22 بهمن يك روز غيرتعطيل بود و روزنامه‌اي در آن چاپ شد. الان 28 ساله كه 22 بهمن تعطيل است.

مطبوعات در سرزمين ما تاريخ پرفراز و فرودي را ازسرگذرانده‌اند. وجه اشتراك اين دوران، با چشم‌پوشي از مقاطعي كوتاه، شايد تنگ‌نظري حاكمان نسبت به روزنامه و روزنامه‌نگاران باشد. در طول اين زمان بيش از يك سده، جز در سال‌هاي پس از 1320 كه روزنامه‌هاي بسياري چاپ‌شدند و آزادي نسبي داده‌شد، دروان حكومت دكترمصدق كه مطبوعات آزادانه فعاليت‌مي‌كردند و نيز مقطعي كوتاه از دوران رياست‌جمهوري سيد محمد خاتمي، مطبوعات همواره از جانب حكومت‌ها تحت فشار بوده و هر از چندگاهي روزنامه‌اي توقيف‌شده، روزنامه‌نگاري به زندان افتاده و گاهي حتا اعدام‌شده‌است. نيك مي‌دانيم اين چنين فراز و فرود براي رسانه‌اي كه ركن چهارم دموكراسي ناميده‌مي‌شود و نقش موثري در گسترش فرهنگ مر دم‌سالاري و تثبيت جايگاه حقوق مدني-شهروندي دارد، او را هميشه از اهداف خود دوركرده‌است.

از چاپ نخستين روزنامه در ايران بش از يك سده مي‌گذرد، و نخستين قانون مطبوعات در ايران در 18 بهمن 1286 به تصويب‌رسيد. اين‌كه چنين قانوني لزوما بايد وجودداشته‌باشد يا نه، بحثي است علي‌حده، اما در تمام اين يكصدسال گذشته ، مجادله‌هاي بسياري درخصوص چگونگي‌ي اين قانون، حيطه‌ي نفوذ و محدوديت و نحوه‌ي تعريف جرم مطبوعاتي درگرفته‌است. اين قوانين بارها دستخوش تغيير شده‌آند كه گاه حتا به تغيير ماهوي ان هم منجرشده‌است. قانون مطبوعاتي فعلي، قانوني است كه در سال 1364 تصويب شده و در سال 1379 در 26 بند اصلاح‌شد. زمزمه‌ي تدوين يك قانون جامع و آزادانديشانه هواره وجودداشته كه اوج آن درمجلس ششم بود كه طرح اصلاح و تدوين قانون مطبوعات با حكم حكومتي از دستور كار خارج شد.

از سال‌هاي پاياني‌ي دهه‌ي 1290 كه نخستين شكايت مطبوعاتي ازسوي احمدشاه انجام‌شد، تا امروز صدها روزنامه‌نگار محكوم‌شده و به زندان‌رفته‌اند، هزاران نشريه هم يا نتوانستند مجوز انتشار بگيرند ( كه آخرين‌شان آريا بود) يا توقيف شدند ( مانند شرق، هم‌ميهن، مدرسه و اين اواخر زنان). گسست ماهيتي ميان روزنامه‌هايي كه توقيف‌مي‌شوند نشان از فقدان يك قانون جامع مي‌دهد. قانون فعلي مطبوعات را مي‌توانيد از اين‌جا بخوانيد.

نبود اين قانون عادلانه و مرضي‌الطرفين! (كه هر دو جانب را راضي نگه‌دارد) از مشكلات عمده‌ي روزنامه‌نگاري عصر ماست. خطوط قرمز نامشخص، محدودساختن آزادي‌ي بيان، نبود حداقل شرايط اجتماعي- اشتغالي براي روزنامه‌نگاران، تهديد امنيت شغلي، دخالت دولت در كار مطبوعاتي، سو‌ءاستفاده از رانت‌هاي دولتي و يارانه‌ها، تحديد روزنامه‌نگاري‌ي بخش خصوصي و... از اين جمله‌اند.

در روزهايي كه به سر‌مي‌بريم، فشار بر مطبوعات افزون‌شده و متاسفانه تعدادي از روزنامه‌نگاران يا بيكارشده‌اند يا كه به زندان‌افتاده‌اند ...

توي اين روزهاي دهه‌ي فجر!، شبكه‌ي 3 برنامه‌اي مي‌أاره به اسم «محرمانه». دكور و صحنه‌ي برنامه كه هي همچي روشنفكري چيده‌شده، با سه مجري، يك خانم و دو آقا كه هركدام در فواصل برنامه با ميهمان صحبت‌ميكنن چيده‌شده. ميهمان چند شب اخير اين برنامه جلال‌الدين فارسي بود. نمي‌دونم ايشون و مي‌شناسين يا نه ولي آقاي فارسي از كانديداهاي نخستين انتخابات رياست جمهوري بود كه ولي به‌دليل شك در نسب ايراني‌اش (كه عده‌اي مي‌گفتند افغاني است) از نامزدي كناره‌گيري كرد. ايشون عضو مجلس خبرگان قانون اساسي بود و يه مقطعي هم عضو شوراي عالي انقلاب فرهنگي. بگذريم راستش اين 29-30 سال اخير ازش خبري نبود تا اين‌كه توي اين برنامه ديديم‌اش. خب قطعا كمي پير شده است. ولي نوع حرف زدن‌اش مخصوصا اونجايي كه در مورد انتخابات رياست جمهوري اول و شخص بني صدر حرف مي‌زد، خيلي توهين آميز بود. حالا بعدسي سال اين جوري صحبت كردن و توهين كردن ! يه جاي مي‌گفت كه تو ماجراي انتخابات، يه عده‌اي مي‌گفتند كه بني صدر خانواده‌اش از نظر اعتقادي فلانن و بي‌حجابن. يا اينكه مي‌گفت حاضره قسم بخوره كه بني صدر از قران فقط حمد و سوره رو بلده و ديگه هيچي. آخه به شما چه كه به زندگي خصوصي مردم فضولي مي‌كنين. اينجوري تخريب كسي، مخصوصا وقتي طرف مقابل دستش كوتاهه و نمي تونه از خودش دفاع كنه اصلا جوونمردونه نيست. من مي‌خوام از بني‌صدر دفاع كنم چون هيچ آدمي سفيد يا سياه مطلق نيست، ولي همين آقاي بني‌صدر چندين كتاب در مورد اسلام، اقتصاد و توحيد داره. اما ظاهرا گويا توي اخلاق ما ايروني ها جانيفتاده. ايشون جاي ديگه حتا جسارت كرده در مورد مرحوم مهندس بازرگان هم افاضات كردن كه ايشون انقلابي نيوده!
بگذريم از اين كه توي اين چندسال اسم اين آدما كجاها اومده و نامي برده نشده مگر براي تخريب و كوچك كردن در چشم مردم. آيا تلويزيون حاضره كه يه مصاحبه‌ي بني‌صدر يا بازرگان و درست و انتخاب‌نشده پخش كنه. وللاهه كه نه!
تكمله: نمي دونم دوشنبه شب برنامه‌ي نود و با حضور كلمنته ديديد يا نه؟ يه جايي توي اين برنامه فردوسي پور از كلمنته در مورد آرتور جرج (نرقيب پيشين كلمنته براي سرمربي‌گري تيم ملي كه اتفاقا در راي گيري برنامه نود هم مورد قبول مردم نبود) سووال كرد و اين قضيه‌ي راي گيري رو بهش گفت. برخورد و جواب كلمنته يه كلاس درس بود براي همه‌ي ما اگه مي‌فهميديم. او آنقدر حرفه‌اي برخورد كرد و احترام طرف مقابل نگه داشت و تنها گفت كه خب هر مربي شانس داره و من خوش شانس بودم كه با بازيكنان بهتري كاركردم و نتيجه‌ي بهتري گرفتم و ....
حالا اگه اين موقعيت دست يه مربي ايروني مي‌فاتاد كه ازش در مورد يه همكارش مي‌پرسيدن. تا طرف نمي برود گوشه‌ي رينگو داغونش نمي‌كرد ول‌كن نيود.
اين برخوردهاي اخلاقي كم‌وبيش در رفتار افشين قطبي كه يه مدتي ايران نبوده هم بارزه.
اما ظاهرا ما كه ادعاي دين‌داري و اخلاق‌مداري مون گوش فلك و كر كرده فقط بلدين حرف بزنيم و شعار بديم
افسوس افسوس

امروز صبح پيكر احمد بورقاني تشييع شد و ساعاتي بعد در بهشت زهرا آرام گرفت. آرامشي كه دير زماني به
دنبالش بود و اينك دريافته‌اش. با هر بهاري در مظبوعات ايران، ياد او تازه خواهد گشت...
ما اشك مي‌ريختيم و بغض كرده‌بوديم و او مي‌خنديد و مي‌گفت:
 
روان‌اش شاد و يادش گرامي

نمي‌دونم سريال پدرخوانده رو كه شبكه يك اين روزها مي‌ذاره رو مي‌بينين يا نه، اما من واسه اين‌كه ببينم تاريخ تا كجا جعل ميشه يه چند قسمت رو نگاه كردم. صرف‌نظر از اشكالات اساسي در داستان و روايت تاريخي زمان، گريم‌هاي نابجا كه هيچ شخصيتي رو شبيه اون‌چه در ذهن ماهاست نشون نمي‌ده، امشب و در قسمت سوم‌اش يك سوتي عظيم وجودداشت. كارگردان اين سريال محمدرضا ورزي همون كارگردان فيلم ابراهيم خليل‌الله ست كه توي اون فيلم هم چند اشتباه داشت از جمله اين‌كه اصلا يادش رفت بگه ابراهيم يه همسر ديگه‌اي به اسم ساره داشت و از اون صاحب پسري شد به نام اسحاق و او پدر قوم بني‌اسراييل بود. بگذريم. تو اين سريال اخير كه فقط سه قسمت‌اش پخش شده چندتا اشتباه فاحش بود، يكي اش ان‌كه تو دربار داره ماجراي ازدواج ثريا با محمدرضا رو نشون مي‌ده، از طرفي هم‌زمان شده با روزهاي بعد ماجراي ملي‌شدن نفت و نخست‌وزيري‌ي مصدق و قيام مردم تهران. اين دوتا فكر كنم يه 2 - 3 سالي با هم فاصله داشتن. راستي مشاورتاريخي اين پروژه هم عبدالله شهبازي‌يه كه مورخ چيره‌دستيست،

اما اون چيزي كه الان مي‌خوام بگم اينه كه تا امشب ناگهان در تيتراژ پاياني آهنگ معروف يار دبستاني پخش‌شد، حال آن‌كه در دو قسمت گذشته ترانه‌ي تيتراژ چيز ديگري بود به آهنگسازي امين مهاجري و خوانندگي يه نفر ديگه(فكركنم اميربهرام كاويان پور !،) ولي امشب بدون تغيير در متن تيتراژ (يعني حفظ نام آهنگساز و خواننده) ترانه‌ي ماندگار يار دبستاني روگذاشت كه هم به‌عنوان سمبل يك جريان خاص به‌كارمي‌ره هم خيلي‌ها باهاش خاطره دارن ونماد اعتراض بوده. اين آهنگ خود زماني تيتراژ فيلم از فرياد تا ترور بود.

اين‌كه شبكه يك با چه هدفي اين كارو مي‌كنه و چه نيتي پشتش خوابيده معلوم نيست. شايد يه جورايي دنبال بيننده مي‌گرده يا مي‌خواد حقانيت خودشو ثابت كنه. به نظر من كه سريال ضعيفيه به نظر شما چطور؟

بورقاني متولد 1338 بود و در دولت اول خاتمي، معاون مطبوعاتي عطاالله مهاجراني شد، همون دوراني كه مطبوعات آزادي‌اي نسبي به‌دست آوردند و در اصطلاح شد بهار مطبوعات. وي همچنين عضو هيئت رييسه‌ي مجلس ششم بود. خداي‌اش بيامرزد.

روز دهم بهمن، از سوي وبلاگ‌نويسان روز همبستگي با دانشجويان دربند ناميده‌شد. حركتي كه گمان مي‌كنم با استقبال بيشتر وبلاگ‌نويسان فعال اين روزها مواجه‌شد. در اين‌كه آيا چنين اقداماتي تاثيري عملي خواهدداشت يا نه؟ و اين‌كه حركت روز دهم بهمن به كجا انجاميد، چيزي نمي‌دانم. اميدورام اگر كسي گزارش خاصي دارد بگويد. چرا كه در فكر آن‌ام تا براي آزادي‌ي بيان و آزادي‌ي روزنامه‌نگاران دربند هم چنين برنامه‌اي را آماده‌كنم. اگر كسي چيزي مي‌داند، لطفا بگويد. به‌زودي در همين جا، پويند و عكس‌هاي مرتبط و روز آن را اعلام‌خواهم‌كرد. به اميد استقبال شما ...

چندروزي از انتشار گزارش جنگ 34روزه اسراييل و لبنان موسوم به فينوگراد مي‌گذرد. صرف نظر از محتواي گزارش، آن‌چه در نگاه كلي به‌چشم‌مي‌آيد نه شكست ارتش اسراييل كه پيروزي دموكراسي است. در كشورهايي كه دموكراسي نهادينه‌شده و در تمام مسايل نه به‌عنوان شعار كه چون امري واقعي تسري‌يافته‌است، راست‌گويي به مردم و اقناع خواست و ذهنيت عمومي به‌مثابه نيروي حافظ مشروعيت و محبوبيت حكومت بر همه چيز، حتا آن زمان كه به ضرر حاكم است، سايه‌افكنده‌است. اين چنين است كه بوش بايستي به‌دليل قانع نكردن مردم براي حمله به عراق، در كنگره از مردم‌اش عذرخواهي‌كرده و حقيقت را بگويد. حال پيرامون همين گزارش لينوگراد نيز مي‌توان چنين استدلال‌كرد كه احترام و پاسداري‌ي دموكراسي چندان در اسراييل مهم تلقي‌مي‌شود كه انتشار خبري كه شكست ارتش آن كشور در جنگ با لبنان را تاييدمي‌كند، بدون هيچ سانسوري به اطلاع مردم مي‌رسد. طرفه آن‌كه انتشار اين گزارش باعث‌شد تا سازمان وجدان جهاني در بلژيك نيز نسبت به كشتار مردم و غيرنظاميان در اين جنگ موضع‌گرفته و از اسراييل طلب غرامت‌كند.

نهادهاي امنيتي-اطلاعاتي و موساد بدون هر دخالتي تن به منتشرشدن اين گزارش مي‌دهند، عواقب احتمالي آن را برعهده‌گرفته اما زير بار دروغ‌گفتن به مردم و تبليغ نادرست نمي‌روند. دموكراسي و صداقت با مردم چنان محكم است كه هيچ نهادي اعم از حاكم يا غيرحاكم، اطلاعاتي و قضايي جرات توهين به آن را ندارد. نكته‌ي جالب  آن‌كه بنابر تيليغات داخلي، موساد و سازمان اطلاعات اسراييل آن‌چنان بر اين كشور و حتا آمريكا خيمه‌زده كه هيچ خبر راست و حقيقتي از جانب آنها پخش نمي‌شود. مدام متهم به جاسوسي و نشر دروغ مي‌شوند تا جايي كه حتا يكي از اتهامات دستگيرشدگان سياسي ايران همواره اتهام همكاري بن سازمان‌هاي جاسوسي صهيونيستي بوده‌است. بگذريم كه در كشور شعارزده‌ي خودمان، جايي كه ادعاي مردم‌سالاري بيداد مي‌كند، پيش پاافتاده‌ترين اطلاعات هم از مردم دريغ‌مي‌شود، سانسور غوغا مي كند و حتا مردم از دانستن دماي واقعي هواي خويش محرو‌اند چرا كه به امر مقامات بالا اين خبر محرمانه‌شده‌است. حال مقايسه كنيد گزارش سرويس اطلاعاتي اسراييل را با گزارش هواشناسي سرزمين ما، كدام‌يك سري‌تر اند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در روز 11 بهمن، مقاله‌اي از مرحوم بازرگان چاپ‌شده با عنوان نقطه‌نظرهاي مهندس بازرگان درباره‌ي حكومت اسلامي. در اين مقاله او بحث را حول سه عنوان انتقاد از مقامات از وجبات است، تشيع خواهان حق انتخاب رهبران جامعه است و در اسلام تفتيش عقايد و تحميل عقيده وجود ندارد، به ويژگي‌هاي جكومت جمهوري اسلامي مي‌پردازد.

طنز روزگار اين‌كه، اين روزها و در آستانه‌ي انتخابات مجلس، گروهي به‌دليل انتقاد از دولت (يعني همان واجبات) رد صلاحيت مي‌شوند. انتخابات آزاد خدشه‌دار مي‌شود، و نيز با تفتيش عقيده در باب بهايي بودن يا نبودن، اذيت و آزار حق كار و تحصيل بخشي از جامعه تهديد مي‌شود. امان از اين روزگار و طنازي‌هاي‌اش ...

يكي از خبرهاي جالب روز 11 بهمن 57، مقررات استقبال از امام خميني بود. خلاصه‌اي از متن مقررات رو در ادامه‌ي مطلب مي‌ذارم. ولي پيش از اون نكته‌اي كه وجودداره اينه، چه‌جوري در حكومتي كه به‌اصطلاح اون دوران نوكر بي‌اختيار بوده و دست‌نشانده و از صبح تا شب مردم عليه‌اش راهپيمايي مي‌كردن، اين اجازه‌ رو مي‌ده تا رهبر مخالفان‌اش به راحتي وارد كشور شده، مورد استقابل قراربگيره، سخنراني كنه و توي دهن‌اش بزنه و حتا اين اجازه رو هم بده تا بسياري از خيابان‌هاي مسير ورود مسدود بشه، مقررات منع رفت‌وآمد وضع بشه و نظم عمومي به‌هم بخوره ولي هيچ برخوردي با اين شرايط نكنه. من هيچ قصدي در حمايت از بختيار ندارم چرا كه هر حاكمي حتما داراي اشتبه‌ها و نقصان‌هايي هست و هيچ خوب مطلقي وجودنداره، اما نگاه صادقانه به تاريخ و بدون غرض‌ورزي و شعارزدگي بررسي كردن تاريخ، حقي است كه بردوش همه‌ي ما سنگيني مي‌كنه كه اگر قرارشد پا توي تاريخ‌نويسي با هر مقياسي بزاريم، بايد اين حق رو پاس بداريم. درهرروي اين كار و نوشته‌هاي پراكنده‌ي لابه‌لاي روزنامه‌هاي اون دوران، بعضا سندي مي‌شن بر آزادانديشي‌ي بختيار كه خود سال‌‌ها در زندان همان رژيمي بوده و عليه همان رژيمي فعاليت‌كرده كه اينك نخست‌وزير آن است. تلاش او صرفا پاسداري از كيان كشور و حفظ پانون اساسي بوده چه اين‌كه او خودش بيش از همه بر تغيير و اصلاح قانون اساسي نظرداشته...

مقررات استقبال از امام‌خميني (در 14 بند)

1- از ساعت 5/5 صبح جاده كرج از سه‌راه اتوبان تا ميدان آزادي مسدود است

2- از ساعت 6 صبح كليه‌ي خيابان‌هاي فرعي كه از شمال و جنوب خيابان آيزنهاور را قطع‌مي‌كنند، مسدود است

3- اتومبيل‌هايي كه مي‌÷واهند به سمت شهرستان خود در جهت قم حركت كنند بايستي تا تخليه‌ي كامل اتومبيل‌هاي مسير تا دوراهي آرامگاه در جاي خود بمانند.

4- با فرود هواپيماي امام، كليه‌ي مسيرهايي كه از غرب و شرق به مسيراصلي واردمي‌شوند از يك تقاطع قبل از مسير اصلي بسته مي‌شوند ...

5- درمدت ذكرشده هر وسيله‌ي نقليه موتوري چه از طريق جاده‌ي آرامگاه و چه از طريق شهرري به دوراهي‌ي آرامگاه مي‌رسند به پاركينگ‌هاي شهرري هدايت‌مي‌شوند

6- ...

ديشب كه عكس پست 140رو حاضر مي‌كردم اصلا فكر هم نمي‌كردم اينجوري ازش استقبال بشه. من ديشب كه مطلبو گذاشتم تا همين الان خبري نگرفتم، بعد كه اومدم شوكه شدم 926 نفر تا حالا بازديدكردن كه بيشتر اونها (99%) از بالاترين اومدن. يه دست مريزاد به آرش كمانگير عزيز مي‌گم. راستش مدتها بود كه لابه‌لاي صفحات روزنامه‌هاي قديمي مطالب مشابه رو مي‌ديدم، وقتي كه خبر درگذشت ابراهيم عزيز رو شنيدم، جداي از اين‌كه ناراحت شدم، به اين فكر مي‌كردم كه ظاهرا شرايط چندان فرقي نكرده و در همچنان بر همان پاشنه مي‌چرخه. بگذريم كه زياده گفتن خطرناكه و كسايي هم كه چوبشو خوردن بسيار. سري كه درد نمي‌كنه رو دستمال نمي‌بندن. ولي انصافا خيلي خوشحالم كه اين همهبازديدكننده با ابالترين به موضوعاتي اين چنين علاقه‌مندن و اميدوارم كه اين هشايرشدن و خبردارشدن به نتايج خوبي هم برسه.
امروز براي اولين بار طعم قرارگرفتن در «بهترین لینک‌های امروز» را چشيدم با 59 راي مثبت، مثه نديدبديدها، افسوس كه بالاترين مدتها كاربر جديد نمي پذيره و من پشت در موندم ...

چند وقت پيش كه بوش [ناشي‌گري كرد و] در سخنراني‌اش در سفر به خاورميانه از اصلاح طلبان از تهران تا بيروت و از بغداد تا ... (يادم نيومد) حمايت كرده بود، دوستان كيهاني گر گرفتند كه اصلاح طلبان ببينند كه چه كرده اند كه آمريكا از ايشان حمايت مي‌كند. اصلا نخواستند كه فكركنند بابا بوش اين حرف رو كلي زده، اما خب وسط دعواهاي جناحي اون هم نزديك انتخابات كي اصولا فكرمي‌كنه. بگذريم، جناب بوش ظاهرا در گزارش ساليانه‌شون در واپسين سال زمام‌داري، اين بار از مردم ايران و فرهنگ و تمدن ايران حمايت كرد. پس عنقريب بايد آماده باشيم تا بمب‌افكن‌هاي كيهان اين بار روي مردم عزيز و هميشه در صحنه‌ي ايران زوم كنه و هرچي دلش ميخواد به اين مردم نسبت بده. لابد دو روز ديگه هم نياكان ما و مصدق و اميركبير و داريوش و كوروش بايد جواب پس بدن كه ها پدرسوخته‌ها با آمريكا چه سر و سري داشتين كه بوش از شماها - منظور تاريخ و فرهنگ ايرانه- دفاعمي كنه و قول مي‌ده اگه چه و چه كنين ازتون حمايت كنه. پدرسوخته‌هاي ...
اما توروخدا يه كم پيش خودتون صادق باشينببينين از ما مردم بهتر هم هست با اين همه ... آسماني ، صبح روز 24 اسفند در صفوف درهم تنيده مشت محكمي به دهان استكبار و امپرياليسم مي زنيم، البته بعدش مي ريم نماز جمعه و از همه مهمتر راهپيمايي 22 بهمن. بعد هم م‌ي‌يايم خونه فكر مي‌كنيم كه آخ شب عيده پول نداريم، ميوه گرونه، صاحبخونه ما ور بيرون مي‌كنه ، بچه‌ها مسافرت مي‌خوان و ... الي آخر
اين تيتر و به شبك برادرهاي كيهان زده‌آم، لطفا خرده نگيريد.


تا انتخاباتي ديگر بدرود شب خوش.

ظاهرا (البته شنيدم) بخشنامه شده تا از اين به بعد دخترها با هدبند در دبيرستان‌ها و هنرستان ها حاضر بشن. يعني هدبند علاووه بر مقنعه تا موهاي جلوي آنها ديده نشه. من نمي دونم توي اين مدارس دخترونه كه 870-80 درصد كادرشون خانومم اين مو واسه كي نبايد ديده بشه. بگذريم كه اين هدبند صبح قبل از ورود با هزار مكافات سرشون مي كنن و زنگ آخر توي خيابون درش مي‌يارن . مصيبت اونجاست كه درآوردن هدبنده به مشكل برمي‌خوره و ناگهان مقنعه هم از سرشون مي افته.حالا خر بيار و باقالي باركن. بخشنامه اي كه قرار بود موي دخترها رو تو مدرسه بپوشونه، تو خيابون ... (اين هدبند كذايي قطعا اين شكلي نيست اما خب)

پس از تهديد امنيت ملي از سوي برخي روزنامه‌هاي معلوم‌الحال، حالا اين بار امنيت رواني مستمسك به توقيف كشاندن نشريه‌اي ديگر شد. بهانه‌اي كه شايد هيچ تعريف درستي در قانون هم از آن وجونداشته باشد و هيچ مصداق بيروني هم در كار اين نشريه يافته‌نشود. 16 سال پيش و در روزگاري كه خفقان و تك‌صدايي به اوج خود رسيده بود، زنان انتشار خود را آغاز كرد و در اين سال‌ها پابه‌پاي تحولات جامعه جلو آمد تا اين‌كه بارديگر ودر عصر تك‌صدايي نو، كه تاب هيچ صداي مخالف و روشن‌گرانه‌اي نيست، زنان هم توقيف شود. اما بايد به راستي گفت كه اگر زنان ديروز 8 بهمن 1386، توقيف شد، از توقيف زنان اين سرزمين سال‌ها مي‌گذرد. آزادي موهبتي است كه اين سرزمين از آن بي‌بهره‌ اشت. به اميد روزي كه باز هم خورشيد آزادي از مشرق اين سرزمين طلوع كند

××× پي‌نوشت پست قبلي رو اين جا مي‌ذارم، چون اگرچه در يك مكان اتفاق افتاده، اما از نظر موضوعي با هم متفاوتند، در هر صورت اتفاق ناخوشاينديست كه افتاده و مي‌افته:

1- توي همون سازمان محترم، به مناسبت هفته‌ي دفاع مقدس، قراربود نمايشگاه توانمندي‌ها و دستاوردها برگزار بشه. مسوول گرامي هم پاشونو تو يه كفش كرده بودند كه الا و بلا بايد حال و هواي جنگ بده و در نتيجه تصميم بر اين ميشه تا نمايشگاه در محيط باز و با درخت نخل ساخته بشه. القصه اين‌كه خب طبيعتا اين سازمان عزيز كه در مشهد واقع شده و مشهد هم هيچ خرمايي نداره، لذا دستور داده مي‌شه تا درختاي محترم نخل از طبس آروده بشه، اون هم نه يكي دوتا كه چند ده تا. هر درخت به اون بزرگي هم فقط روي يه تريلي جا مي‌شد، درنتيجه ده‌‌ها دستگاه تريلي با كرايه‌هاي روزي 300-400 هزارتومان راه‌افتادن رفمن طبس و هن و هن چند نفر درخت خرما رو تشريف فرماكردن. يه قايق تپل و مپل هم واسه تكميل صحنه قدم‌رنجه‌كردن. نمايشگاه با هزينه‌ي بسيار به خير و خوشي انجام‌شد. حالا ديگه پولي نمونده بود تا اين درختها برگردونده بشه، پس توي اين طبيعت بزرگ و يله، زمين چندهكتاري به امان خودا رهاشدن تا اي‌شاالله سال ديگه به درد بخورن. گور پدر طبيعت و غيره، خون خدتونو هم كثيف نكنين. (تكبير)

 

2- مي‌دونين هر سازماني بايد يه درصدي از بودجه‌ي ساليانه‌اشو براي آموزش و پرورش يا ورزش هزينه كنه. اين درصد فكر حدود 1ريال باشه. اين نهاد محترم هم در راستاي اعتلاي امر تربيت‌بدني و غيرو تصميم به ساخت مجموعه ورزشي مي‌گيره. اون هم كجا در دورترين نقطه‌اي كه ممكنه توي زمين موردنظر ما. به سالمتي كلنگ ساختمون مي‌خوره و الان n-1 ساله كع داره ساخته مي‌شه. نكته‌ي جالب ابعاد و زيربناي پروژه‌است كه از اداره‌ي كل تربيت بدني استان بزرگتريه، يعني اين‌كه بخش ورزشي يه سازمان دولتي از ساختمان متولي ورزش استان زيربناي بيشتري داره. توي عكس‌ها عظمت ساختمان مشخصه.

تاسف‌آور اين‌كه با وجود نزديكي اين ساختمان به كوه‌هاي اطراف و آب و هواي سرد مشهد در زمستان و تابش شديد در تابستان، بخش عظميمي از نماي پروژه شيشه‌اي درنظرگرفته‌شده كه پشت اون هم سالن قرارداره، سرد و گرم كردن اين مجموعه پس از تموم‌شدن كار خداست. چقدر اتلاف سرمايه در ساخت اون شده بماند، تا وقتي اين بنا برپاست و استفاده مي‌شه، چندين برابرش اتلاف انرژي خواهدداشت. معماري پايدار هم اصلي در راستاي توسعه‌ي پايداره كه تو كشور ما ول‌لللششششششششششششششششش

امروز در مشهد و در مقابل ساختمان سازمان ملل، راهپيمايي در محكوميت تجاوز اسراييل به غزه برگزار شد كه با حضور بسيار پررنگ!!!!!!! (سياه سياه) دانشجويان و دانشجونمايان (حدود 250 نفر) تشكيل شده بود. علاوه بر شعارهاي آتشين هميشگي، اين بار يك فروند جعبه‌ي نوشابه پپسي هم به صورت نمادين خرد و خاكشير شد تا اسراييل غاصب بفهمد و حساب كار دستش بياد، اين بان كي مون خدانشناس هم با صداي شكستن شيشه‌ها، از خواب غفلت بيدار بشود و كار رژيم منحوس را يكسره كند. درضمن در حاشيه‌ي اين مراسن پرچم سازمان ملل هم به نشانه‌ي اعتراض به هيچي آتش زده شد.
- من همين‌جا از جنايات اسراييل ابراز انزجار مي‌كنم و اميدوارم كه هر چه زودتر آرامش و وصلح به اين كشور برگردد. ( تو رو خدا حرف در نيارين ها)
- در مساله‌ي فلسطين، نخستين چيز يافتن خاستگاه اين حمله‌ها و جنايات است و اين‌كه چرا هر از هرچندگاهي اسراييل دست به اين كار ميزند. البته براي ما كه روشن هست، براي بقيه پرنور بشود.
- راستي مي گويند كه پپسي مخفف انگليسي اين عبارت است كه ا هر پني را بپردازيد تا اسراييل ذخيره شود ( Pay Each Penny Save Israel) آيا اصلا اين باوركردني است؟؟
كازخانه‌ي پپسي در سال 1903 در كارولينا تاسيس شده و احتمالا آن موقع اصلا نام اسرايل وجود نداشته است تا عده اي بخواهند براي ذخيره كردن اش از اين كارها بكنند. دوم اينكه اين جمله از نظر دستوري دجار مشكل است.

گاهي اوقات، لابه‌لاي صفحات روزنامه‌ها، يك چيزايي به‌چشم‌مي‌خوره كه آدم رو تكون مي‌ٱه، حتما واسه ي همه‌ْ ما گروني‌هاي اخير، به‌ويژه قيمت خونه و اجاره‌ها مثنوي هفتاد منه، حالا اون روزهاي انقلاب ظاهرا مردم بيشتر هواي همو داشتن، مثلا يه آگهي تو رزونامه‌ْ كيهان 2/11/57 بود كه، از آن‌جا كه بسياري از مردم توانايي پرداخت بيشتر از 3500 تومن رو ندارن، اگر كرايه خونه‌ةاتونو آوردين پايين با ما تماس بگيرين. حالا اينو داشته باشينو قيمت‌هاي كذايي اين روزها كه گاهي تا دو برابر سال پيش هم ميشه و بسياري از مستاجران سال به سال به بخش‌هايي پايين تر شهر مجبورند كوچ كنن. و...

زماني كه هنوز شهر مشهد چندان گسترش‌نيافته‌بود، جايي در امتداد خيابان تهران كه از حرم مطهر منشعب مي‌شد، به دستور رضاخان مركز ضد هوايي مشهد ساخته‌شده‌بود. چندي بعد در اين مكان ميداني بناگذاشته‌شد كه به دليل همجواري با ضدهوايي، در ميان مردم به ميدان ضد معروف‌شد. نماد بزرگي هم در آن نهاده‌شد كه سال‌ها در خاطره‌ي جمعي مردم اين شهر و زايران حرم امام‌رضا (ع) باقي‌ماند. انقلاب پيروز شد و بيشتر نمادهاي طاغوت ازبين‌رفت، اما خداراشكر، اين المان و دو المان ميدان پارك ملت و ميدان راه‌آهن جان‌سالم‌به‌دربردند. سال‌ها گذشت تا اين‌كه «صبر مردم انقلابي مشهد به سرآمد(1)» و شوراي منتخب برآمده از راي آحاد مردم دستور تخريب اين جرثومه‌ي فساد كه لكه‌ي ننگي بر پيشاني شهر مذهبي مشهد بود را صادر كرد، بولدوزرها، بيل‌هاي مكانيكي و كاميون‌ها به‌راه‌افتادند، صلوات‌گويان و سلام‌گويان به ساحت رضوي به‌كارافتادند و اين لكه‌ي ننگ كه «مانع ديد مستقيم به حرم‌مطهر و نزديكي‌ي دل‌هاي زايران تازه‌ از راه‌رسيده در پايانه‌ شهر به آقا مي‌شد» را پايين كشيدند و دل‌هاي مومنين و مومنات را شاد و ذهن‌ها و خاطره‌ي شهروندان را لگدكوب خيره‌سري و تنگ‌نظري خود كردند، چرا كه اين نماد مفاهيم بد و ناسازگار با انديشه‌هاي انقلابي را در بطن خودداشت. اين روزها كه مصادف با ايام سوگواري محرم است، به دستور شهرداري و با هزينه‌اي گزاف در ميدان‌هاي اصلي‌ي شهر خيمه‌ها برپاشده و عكس‌هاي شهدا دورتادور آن نصب‌شده‌است. ميدان ضد يا 15 خرداد فعلي هم از اين قاعده خارج‌نبود و از آن همه شوكت و يادمان اين به جا مانده است:


پ.ن.1) سال‌ها پيش، در طرح توسعه‌ي يكي از شهرهاي آلمان، براي كشيدن خياباني، كليسايي بايد خراب‌مي‌شد. مقامات شهرداري مجوزهاي لازم را از مراكز مذهبي گرفتند. پيش از تخريب، پيرزني به شهرداري مراجعه كرد و گفت كه كليسا را خراب‌نكنند چرا كه مراسم ازدواج او با شوهر مرحوم‌اش در اين‌جا اتفاق‌افتاده و او از اين مكان خطرات بسياري دارد. شهرداري پس از بررسي، راي به جابه‌جايي خيابان و حفظ كليسا داد. اين را گفتم تا بدانيد كه آنجا براي حفظ خاطره‌ي يك نفر چه مي‌كنند و اين‌جا خاطره‌ي ميليون‌ها نفر به تاراج مي‌رود.

پ.ن.2) يكي از دلايلي كه براي تخريب المان گفته‌شد، اعتراض مردم به مفهوم آن بوده‌است، نخست اينكه براي اين المان داستان‌ها و روايت‌هاي بسيار گفته‌اند، از اين‌كه نشانه‌ي خانواده‌ي سلطنتي است و يا يادگار 5 دهه حكومت پهلوي و ...، اما آن‌چه مسلم است ذهن عموم مردم فارغ از چندوچون اين جريانات، آشنا با سكل آن بوده و به عنوان يك نشان شهري و بنايي يادماني، آن را درپسين خاطر خود حك كرده‌اند. به جرات مي‌توان گفت كه بيش از نيمي از مردم، اين المان را غافل از محتوا دوست داشتند و به آن خوكرده بودند.

پ.ن.3) شهرداري گذشته‌ي مشهد، به طرز مشكوكي ميدان ستيز بود، يعني چه؟ يعني اين‌كه هر چي ميدان خوب و درست حسابي تو شهر بود را تبديل به چهارراه‌هاي بي‌قواره و بي‌خاصيت كرد كه جز سردرگمي رانندگان و پيادگان بدبختي كه با جان خود بازي مي‌كردند تا از اين سو بدان سو بروند، حاصلي نداشت. درعوض هر چي مدان مشكل‌دار بود حفظ‌شد. از شكل زشت شهري و نابساماني‌ي جداره‌هاي شهري و ميدان هم بگذريم كه در اين مملكت حرف از زيبايي بيهوده است.
پ.ن.4) ايديولوژي‌زدگي در هر جايي و هر پستي بد است و نتايج اين‌چنين به بار مي‌اورد. اعتراض مردم و معماران و شهرسازان هم هيچ يا كشك يا ...

(1و2 از گفته‌‌هاي شهردار پيشين)

چهار پنج روز بود كه داشتم تلاش مي‌كردم تا وبلاگي رو براساس mt و برروي دامنه‌ي خودم نصب كنم. اما نشد كه نشد. نه با mt 3.35 و نه با ,mt 4.1 . هيچكدام جواب نداد فقط تا جايي كه تونستند اعصابمو به هم ريختند و حسابي وقم رو هم گرفتند. حالا دوباره برگشتم سر جاي اولم. بلاگفا، انصافا كه ميزبان خوبيه و بي دردسر.
از اين به بعد هم با تغيير كوچكي در نام و همچنين تغيير قالب مي‌خواهم كه دوباره وب‌نويسي رو شروع كنم.