ملتباوري، يك انگارگانِ ]ايدئولوژي[ اجتماعي و سياسي است، انگارگاني اينجهانگرا ]سكولار[، هماهنگيبخش، يگانگيآفرين، مايه آراستگييِ مردمِ سرزميني ويژه به هويتِ تاريخي و فرهنگييِ مشترك، ساختارِ سياسييِ ناوابسته و فرمانروايييِ ملي و مردمي، كه در جستجويِ آيندهاي پويا، هدفمند، برابر با ويژگيهايِ زماني و بهدستآوردنِ جايگاهي نيكو در نظامِ بينالملل ميباشد. ملتباوري بهمعنايِ شناختهشدهيِ دورانِ مدرن، را برخاسته از دگرگونيهايِ سياسييِ پايانِ سدهيِ هجدهمِ اروپا بهويژه انقلابِ فرانسه دانست. انقلابي كه مفهومِ ملت را آرمانيكرد. ملت و مليتخواهي برجستهترين وضعيتِ همبستگييِ انسانها و بازتوليدِ هويتِ جمعي بهحساب ميآيد. ولي با نگاهي به تاريخِ تمدنِ انساني، اين وضعيت هميشه شكل و محتوايِ كنوني را نداشته است، و بهگفتهيِ بيشترِ نظريهپردازان، يك ملت با دولتي واحد بهعنوانِ يك اصلِ سياسي بر اين باور كه واحدِ سياسي و ملي بايد متجانس باشد، تاريخي نزديك به دو سده را پشتِ سرِ خود دارد. برايِ شناختِ درستِ مفهومِ ملت، بايد كمي به گذشته برگشت و چگونگييِ شكلگيرييِ مفهومِ ملت و دولت- ملت را جست.
ادامه مطلب